KSIĄŻKA

Jestem autorką poradnika pod tytułem: "Przeżyć dwujęzyczność. Jak wychować dziecko dwujęzycznie?", który ukazał się nakładem Wydawnictwa Harmonia w 2008 roku. W czerwcu 2010 ukazała się jego niemiecka, nieco przerobiona i uzupełniona wersja o tytule: "Gelebte Zweisprachigkeit. Wie erziehe ich mein Kind zweisprachig?", Rabenstück Verlag.

W mojej książce omawiam sytuację rodzin dwukulturowych takich, w których matka i ojciec posługują się dwoma różnymi językami oraz rodzin jednojęzycznych mieszkających poza granicami własnego kraju.

Informacje zawarte w mojej pracy mają pomóc zainteresowanym w znalezieniu odpowiedzi na najczęściej nurtujące ich pytania typu:

           1. Kiedy rozpocząć wychowanie dwujęzyczne?
           2. W jaki sposób należy przekazywać dziecku własny język, przebywając za
               granicą? ak postępować i jakich reguł należy się trzymać?
           3. Co to znaczy być konsekwentnym i dlaczego jest to ważne dla rozwoju
               językowego dziecka?
           4. Jak należy komunikować się z dzieckiem w domu i poza nim?
           5. Gdzie dziecko poprawnie nauczy się języka otoczenia?
           6. Co zrobić, gdy ktoś nie w pełni rozumie język współmałżonka i nie włada
               nim poprawnie? Jak postępować, by nie czuł się on odsunięty i rozżalony,
               gdy nie rozumie, o czym współmałżonek rozmawia z dzieckiem?
           7. Co zrobić w sytuacji, gdy dziecko mimo starań rodziców odrzuca
               ich język?
           8. Jak postępować, gdy dziecko uczęszczające do przedszkola lub szkoły
               zaczyna wplątywać w zdania wypowiadane w języku rodzimym obce
               wyrazy lub wyrażenia?

Zamówienia na obie książki wraz z dedykacją można składać bezpośrednio pod tym adresem mailowym: dwujezycznosc@web.de

Na terenie Niemiec książki wysyłane są bez opłat za przesyłkę.

Poniżej przedstawiam fragment rozdziału: "Dlaczego rodzice powinni rozmawiać z dziećmi w swoim języku ojczystym?"

Dziadkowie i kuzynostwo
Dzieci wychowujące się za granicą muszą znać język rodziców ze względu na dziadków i na kuzynostwo pozostające w kraju pochodzenia rodziców. Jest to dla mnie najważniejszy i najbardziej oczywisty argument. Rodzice powinni dbać o to, by ich dzieci mogły w pełni poznać i pokochać najbliższych krewnych, ponieważ to oni, obok rodziców, odgrywają w życiu dziecka wychowującego się za granicą najważniejszą rolę.
Żeby dziadkowie mogli spełniać swoje zadanie wobec wnuków, rodzice muszą im w tym pomóc, to znaczy wychować dzieci w ten sposób, by umiały się z dziadkami werbalnie porozumieć. Wnuki muszą znać język dziadków, by miały możliwość zbliżenia się do nich oraz zaprzyjaźnienia się z nimi. By mogły brać udział w najwspanialszej rzeczy na świecie, jaką są radosne zabawy, spacery i wspólne chwile spędzone z babcią i dziadkiem. Dlatego najważniejszym zadaniem, a właściwie obowiązkiem rodziców żyjących za granicą jest solidne i odpowiedzialne nauczenie dzieci ich własnego języka.
Nauczenie nie tylko pojedynczych słów, ale też poprawnego budowania zdań, prawidłowej wymowy i logicznego rozumowania. Nauka czynnego języka, czyli takiego, którego dzieci mogą używać mając pewność, że zostaną dobrze zrozumiane oraz że otrzymają oczekiwaną odpowiedź. Wnuki powinni tak dobrze opanować język, by mogli się w każdej chwili bez większych problemów porozumieć się z dziadkami.