Rodzice żyjący na obczyźnie powinni być świadomi własnego powołania, jakim jest przekazywanie dzieciom ich języka ojczystego oraz pielęgnowanie kultury rodzimej.

Najbardziej naturalną rzeczą na świecie jest wyrażanie przez ojca i matkę swoich uczuć do dziecka w taki sposób, jaki znają od urodzenia – w języku ojczystym. W języku, którego nauczyli się od swoich rodziców, w którym od dzieciństwa wzrastali, przeżywali radości i chwile zachwytu. W języku, w którym śnią, marzą, modlą się, podejmują trudne decyzje, zastanawiają się i spontanicznie reagują w chwilach zagrożenia.

To ten język wyraża najlepiej i najtrafniej różnorodność uczuciową ze wszelkimi jej odcieniami i niuansami. Dlatego własnie w nim powinno się zwracać do dziecka.